مهدی جان! کویر خشکیم و تشنهی آب… امروز از تمام سقاخانهها، عطر تو را استشمام کردیم… مگر غیر این است که مصیبت یک روزهی شما را در ده روز تقسیم کردهایم که دق نکنیم؛ پس هنوز عباس هست و عمود خیمهاش برپاست! تا کمر آسمان نشکسته… تا اضطرار، عالم را برنداشته… بیا! «همین عاشورا!» * که بعد از عباس، خدا به داد ح...

در دشت بلا؛ گل لیلا را پرپر کردند… تسبیح «زهرا» را دانهدانه کردند… «حیدر کرار»ثانی را تکثیر کردند… از داغش، جگر «حسین» را بهسان «حسن»، پارهپاره کردند… و «خاتم» ارباب را طوری شکستند که یک دشت، آیینهکاری شد! . «تو تجلای غم پنج تنی ای ولدی که به هر زخم، به تصویر کشیدی ما را» . «علیالدنیا بعدکالعفا»

یا صاحبالزمان! از چشمان کعبه، خون میچکد… قابیلپرستان از خون هابیلیان، رود میسازند… هر روز، دل حجرالاسود از بودن آدم و آدمنبودن، سیاهتر میشود… مقام ابراهیم هست ولی ابراهیم نیست تا با تبرش گردن تمام بتها و برجهای شیاطین را درهم شکند… زمزم هست ولی اسماعیل نیست تا جرعهای آب به کربلا برساند… توفان هست ول...

رمضان درس دینی ما بود وقت چله نشینی ما بودوعده گاه کمال چله ما شب اول، محرم مولا

بوی خیانت می آید...باز هم بغض ها و کینه ها...باز هم جفاها و بی وفایی ها...آه! غربت علی و پهلوی شکسته زهرا...آن روز مدینه...و حال! کوفه ای در خواب...و باز کوچه ای تبدار...سفیری غریب...تنهای تنها...این جا دگر کجاست؟!سنگ است و سنگ انداز...آه! پیشانی دلدار...تیر است و تیرانداز...آه! چشمان علمدار...حرمله...

میآیم به زیارت مزار خاکی عشق… و تو رفتی به زیارت آفتاب… من خود را مییابم! تو خدا را یافتی!! *** خرده مگیر بر من لیلیندیده، اگر گاهی شاکی میشوم… گاهی دلم پر میشود… از جای خالی پدر… از جای خالی مهر.. از جای خالی دست… از جای خالی دوست… و اگر گاهی دلگیرم، درگیر این خالیهایی هستم که عین تنهاییست! *** در ...

«ای تیر غمت را دل عشاق نشانه…» و بد نشانه گرفته دلهای خسته از دوری یار را! از طلوع آفرینش تا همین ثانیه از عصر غیبت، غمباد هجر منتقم، عجیب گلوگیر آدم و آدمیزاد شده است! ناله میزنیم از قاف سینه تا عرش الهی؛ به امید اینکه همای سعادت بر شانههایمان نشیند و درخت تمنای ظهور در باغ آرزو به تجلی حضور جوانه ...

خدایا! ما یاران قدیم غدیر که به یقین بر ایمان و عهد خود پابرجا ماندهایم، در شب مغفرت، روز رحمت را میطلبیم... در شب قدر به دنبال مطلعالفجریم... ما شبزدگان در این دخمهی نفسگیر بیامان، ضجهزنان، امام زمانمان را میخواهیم... یا الله! در دلگیری غروب، کجاست «کاشفالکروب»؟ . یا علی! ما خستگان و دلشکستگان از ز...

روز دوم. قافلهی عشق به سرزمین کرببلا میرسد... «أعوذ بالله من الکرب والبلا» و چشمان عمه سادات مضطرب است... . زینبجان؛ آرام باش! خورشید و قمر، هنوز بر شانههای صبح میدرخشند! علمدار هست... سایهسار حرم هست... شیری از ریشهی اسدالله که یک نگاهش کافیست تا خواب روبهان را متزلزل کند! نگاه کن! رقیه خوشحال است!...

روز سوم... حسینجان؛ خیالت راحت! شایعه میگویند؛ زخم و لگد و کبودی را باور نکن! نگاه کن! رقیه خوشحال است... معجر به سر دارد... تنش درد نمیکند... خواب آشفته نمیبیند... عمو که باشد، هیچ دختری در عالم، نگران حال پدر نمیشود! عمو که باشد، هیچ دختری در عالم، گم نمیشود! حسینجان؛ خیالت راحت! عموعباس هست... . ...

حاجیان کربلا، محرم به لباس شهادت، بر مدار کعبهی عشق حسین، طواف کردند و آنجا که باید تقصیر کنند در راه دوست، به جای مو، سر دادند و سعیشان میان خیمه و میدان، مقبول افتاد! آری… آیهی «والسابقون السابقون» را، بهتر از کربلا کجا میتوان درک کرد؛ وقتی از طفل ششماهه تا پیرمرد نودساله، تفسیر این آیهاند! . . من...